از مدتها قبل دوست داشتم تا دوباره بازگشتی هرچند گذرا به دوران پرافتخار و فراموش ناشدنی دبیرستان داشته باشم ،دورانی که پر از شور و خاطره و عشق بود و هر بار که اراده می کردم تا به طریقی دوستان را از نیت خود آگاه کرده ،با هم تلاشی برای جمع کردن یاران قدیم داشته باشیم با خود می گفتم بگذار تا بعد و فرصتی دوباره که بتوان به راحتی دوستان را گرد هم آورد و تجدید خاطره نمود.
در یکی از روزهای آغاز سال جدید دوستان قدیمی آقایان دکتر علی انصاری و دکتر مرتضی حق شناس را دیدم و آنها اظهار داشتند که مدتی است حضرت آیت الله سید علی اصغر دستغیب نماینده خبرگان رهبری که از سالهای دور نقش پدر معنوی بچه های دبیرستان را داشتند و فرزندان برومندشان نیز از فارغ التحصیلان دبیرستان بودند پیشنهاد تشکیل جلسه ای با حضور فارغ التحصیلان دبرستان را داده اند و تاکنون توفیق نشده است و این مساله بهانه ای شد تا از طرق مختلف از جمله ایجاد این وبلاگ دوباره همکلاسی ها و دوستان دبیرستانی را پیدا کنم.مدتی گذشت و هر روز منتظر دوستان بودم تا اینکه دوست گرامی آقای احمد طهماسبی بهمن این سکوت و انتظار را شکست و با نوشته زیبا وذهن جویایش امیدواریمان را دوچندان نمود ایشان با تذکرات به جای خویش ثابت کرد که فارغ التحصیلان دبیرستان نمونه توحید در همه جا نمونه اند.آری آقایان دکتر مهاجرانی و دکتر سپهر دانش آموخته توحید نبودند بلکه سپهر در دوره ای رییس دبیرستان و مهاجرانی دبیر آنجا بودند.
منتظر حضور سبز و نویدبخش دیگر دوستان هستم.
